Признак принятого Хаджа — духовное преобразование паломника
Имоми Масҷиди муқаддас дар Мекка таъкид кард, ки нишонаи ҳақиқии қабулшудаи Хадҷ — баргашти зоир бо дили поктар ва рафтори наку, на танҳо иҷрои расмҳо.
Хадҷ ҳамчун мактаби имон ва рушди рӯҳӣ
Шейх Бандар Балила, имом ва хатиби Масҷиди муқаддас дар Мекка, дар хутбаи ҷумъа маънои амиқи зоириро таъкид кард. Вай Хадҷро на танҳо ҳамчун маҷмӯи расмҳои физикӣ, балки ҳамчун мактаби имон, ки сабрро тарбия мекунад, имонро мустаҳкам мекунад ва ҷаҳонбинии дохилии мӯъминро тағйир медиҳад, тавсиф кард. Ба гуфтаи имом, ибодат на як ҳодиса, балки як роҳи доимист, ки тамоми умр идома меёбад. Хадҷ дар ин роҳ як марҳила мешавад, ки дар он зоир ба фурӯтанӣ, шинохти ҷойгоҳи худ назди Худо ва масъулият дар назди ҷомеа меомӯзад.
Критерии асосии қабулшудаи Хадҷ
Нишонаи асосии он, ки Хадҷ аз ҷониби Худо қабул шудааст, на намоишҳои берунӣ, балки табдили дохилӣ мебошад. Зоир бояд бо дили поктар, бо имони мустаҳкам ва рафтори тағйирёфта ба хона баргардад. Ин маънои онро дорад, ки инсон бояд бо принсипҳои дигар зиндагӣ кунад: бо ростии бештар, адолат, ва раҳмдили ба наздикон. Имом ёдоварӣ кард, ки ҳадафи ҳақиқии Хадҷ — на гирифтани статуси «ҳадҷӣ», балки рӯҳан нав шудан ва ин покӣ дар ҳаёти ҳаррӯзаи худро ба дӯш гирифтан аст.
Тамом кардани расмҳои Ташрик ва Тавафи ودоъ
Шейх Балила зоиронро дар бораи аҳамияти анҷом додани ҳамаи расмҳои боқимондаи Ташрик, аз ҷумла партофтани сангҳо ба Ҷамарат, ёдоварӣ кард. Ин рӯзҳо (аз 11-ум то 13-ум моҳи Зу-ль-Хиджа) — қисми ҷудонашавандаи Хадҷ мебошанд, ки диққат ва эҳтироми махсусро талаб мекунанд. Ғайр аз ин, имом таъкид кард, ки Тавафи ودоъ (гашти Кааба) расми ҳатмӣ пеш аз рафтан аз Мекка мебошад. Бидуни иҷрои ин расм, зоирӣ нопурра боқӣ мемонад. Ҳар зоир бояд муқаддасият ва маънои ҳар амалеро, ки дар ҷойҳои муқаддас анҷом дода мешавад, фаҳмад.
Тайёрии рӯҳӣ ва огоҳӣ дар ибодат
Хутбаи имом зарурати муносибати огоҳона ба зоириро таъкид мекунад. Хадҷ — ин на як сафари туристӣ ва на танҳо иҷрои вазифа мебошад. Ин як сафари амиқи рӯҳӣ мебошад, ки диққат ва диққат ба ҳиссиёти худ ва фикрҳо талаб мекунад. Зоир бояд доимо дар бораи маънои ҳар расм, дар бораи иртиботи худ бо Созанда ва дар бораи он, ки ин таҷрибаҳо чӣ гуна метавонанд ҳаёти ӯро тағйир диҳанд, фикр кунад. Ин муносибат Хадҷро аз иҷрои механикӣ ба таҷрибаи трансформатсионӣ табдил медиҳад, ки дар дил барои тамоми умр боқӣ мемонад.
Саволҳои зиёд задашаванда
Кадом нишонаи асосии он аст, ки Хадҷ қабул шудааст?
Ба гуфтаи имоми Масҷиди муқаддас, нишонаи асосӣ — баргашти зоир бо дили пок ва наку, бо рафтори тағйирёфта ва имони мустаҳкам. Ин табдили дохилӣ муҳимтар аст, назар ба гирифтани унвони «ҳадҷӣ».
Кадом расмҳо пас аз рӯзҳои асосии Хадҷ боқӣ мемонанд?
Зоирон бояд расмҳои Ташрикро анҷом диҳанд, аз ҷумла партофтани сангҳо ба Ҷамарат (11-13 числаи моҳи Зу-ль-Хиджа), ва Тавафи Вдоъро пеш аз рафтан аз Мекка анҷом диҳанд. Бидуни ин расмҳо, Хадҷ нопурра ҳисобида мешавад.
Оё Хадҷ як ҳодисаи яквақта аст ё оғози роҳи рӯҳӣ?
Хадҷ — ин оғози роҳи доимии рӯҳӣ мебошад. Ибодат бо баргаштан ба хона хотима намеёбад, балки тамоми умр идома меёбад. Зоирӣ мактаби имон аст, ки дар он мӯъмин дарсҳое мегирад, ки бояд ҳаёти минбаъдаашро роҳнамоӣ кунанд.
